Lutgarde Janssens ondervond van dichtbij wat thuishulp betekende toen haar vader op oudere leeftijd niet meer zo goed te been was. Enkele jaren later is ze zelf actief als vrijwilligster bij i-mens en helpt ze als nachtoppas om oudere mensen rustig de nacht door te komen. "Papa woonde indertijd nog zelfstandig thuis, maar er kwam een moment waarop we hem niet meer alleen konden laten. Hij viel vaak en was niet meer zo mobiel. Samen met mijn broer en zussen zijn we de zorg voor papa beginnen delen, maar op een zeker moment hebben we contact opgenomen met Helpende Handen (nu i-mens) voor extra ondersteuning.

Die ondersteuning mogen ontvangen was een fijne ervaring. De hulpverleners waren zo zorgzaam en begaan met papa, onze dankbaarheid was groot. Op dat ogenblik werkte ik nog als zorgkundige bij Asster (psychiatrisch ziekenhuis in Sint-Truiden) maar ik heb toen al gedacht: van zodra het kan, wil ik zelf iets gelijkaardigs gaan doen." Toen ze een aantal jaren later met pensioen was, zette Lutgarde de stap. "Voordat ik effectief als vrijwilliger aan de slag ging, had ik eerst een gesprek met de mensen van i-mens.

Alles werd goed doorgesproken: wat ik zelf kon en wilde doen, hoe het zat met de verzekering mocht er iets misgaan, … Ik koos er bewust voor om bij ouderen aan de slag te gaan. Als pedicure kwam ik daarvoor al vaker met hen in contact, en dat vond ik altijd heel fijn." "Als nachtoppas overnacht ik bij de mensen thuis van half negen ’s avonds tot half negen ’s ochtends. Dat doe ik nu twee nachten per week. Verpleegkundige taken uitvoeren zoals medicatie klaarleggen mag ik als vrijwilliger niet.

Wat ik dan wel doe? Praktische zaken, zoals boterhammen geven, hulp bieden om naar toilet te gaan, … en vooral: gezelschap houden. Je kan zoveel betekenen voor mensen door gewoon te luisteren." "Op dit moment kom ik bij een mevrouw van 103 jaar oud in Tuilt. Ze maakt het heel goed en knutselt zelfs nog. Vanaf het begin was er een klik. Ook met de familie, die heel dankbaar is voor mijn inzet. Een tijdje geleden had ik haar nagels geknipt en daar was ze zo blij en dankbaar voor. ‘Wat moet ik u hiervoor', vroeg ze me?

Maar dat hoefde natuurlijk niet. Om me te bedanken heeft ze dan een sleutelhanger voor me gemaakt. Die kleine dingen geven me erg veel voldoening. De vriendschap die je opbouwt blijft het mooiste geschenk."

Geïnspireerd door het verhaal van Lutgarde? Op de website van i-mens vind je alle vacatures terug waarmee je als vrijwilliger het verschil mee kan helpen maken:

https://www.i-mens.be/jobs-en-opleidingen/vrijwilligerswerk