Allerzielen, herdenking van onze overledenen
- 18 -
Jaarlijks sterven een groot aantal mensen zonder dat iemand naar hen omkijkt, waaronder het voorbije jaar ook drie baby’s. Een groep van dichters wenste deze eenzaamheid te verzachten en startte het project ‘De Eenzame Uitvaart’. Voor dit sociaal en literair project schrijven dichters voor eenzaam gestorvenen een gelegenheidsgedicht. Ze dragen dit ook persoonlijk voor op de uitvaart zelf, speciaal voor de overledene. De Eenzame Uitvaart geeft een poëtisch laatste saluut aan mensen die vaak buiten de boot vielen tijdens hun leven en zonder aanwezigheid van hun naasten begraven worden. Wat rest is enkel nog het kleine ritueel: de urne of de kist, een laatste groet en het gedicht. Een eerbetoon aan de overledene opdat niemand zonder een laatste woord zou vertrekken. Met het project maken dichters de eenzaamheid zichtbaar in onze samenleving. Om ons te hoeden tegen het koude vergeten. Omdat iedereen ooit sterft, en omdat elke overledene een mens was.
Bij ieder gedicht plaatst men ook een klein verslagje van de omstandigheden die van de overledene gekend zijn. Ditmaal voor een man die uit Oost-Europa kwam.
Niet niemand. voor D.K
Je bent niet niemand Wellicht ben je geboren uit het vuur van twee verliefden, heimelijk hand in hand op een plein achter het IJzeren Gordijn
Wellicht rende je zo hard je kon, de zonnebloemen omver en groeide je op het ritme van hun knakkende stelen
Wellicht leerde je eerst te praten en dan te zwijgen, alvorens je neuriënd het oude continent doorkruiste met grote ogen en een lichte huiver onder in je buik
Wellicht ben je blijven zoeken, tot iemand je vond in de wijk van de veeltaligheid, waar je flirtte met het leven voor je huwde met de dood
We buigen een ogenblik het hoofd van de Aartsengel Michaël De schuimkoppen bij Odessa, de kam van de Karpaten, de cipressen in Stryj, de kanonnen in het Oosten, houden wellicht heel even hun adem in. Buigen voor je in de wind.

